به گزارش پایگاه خبری پیداگرنیوز،مردی سپیدپوش از ماشین مشکی‌رنگش پیاده شد وکمی دورتر از بازارچه، کنار نرده‌های سبزرنگی که خاطرات کودکی‌اش را در آنجا جا گذاشته بود، ایستاد.

باد ملایمی در میان شاخه‌های تک درخت بید مجنون می‌پیچید. مرد عینکش را روی صورتش جابه‌جا کرد و با خود اندیشید: «کدام مجنون‌تر است؟ من یا این درخت که بی‌هراس، شاخه‌هایش را به باد سپرده؟»

قدم‌های استوارش او را به مغازه‌ای کوچک کشاند. پسرکی در حال مرتب کردن قفسه‌ها بود. مرد با لبخندی مهربان گفت: «سلام، یک بطری آب لطفاً.»

پسرک با کنجکاوی به مرد نگاه کرد. مرد دوباره پرسید: «حاج‌آقا؛ چطورند»

پسرک سرش را به زیر انداخت و با لحنی غم‌زده گفت: «حاج‌آقا مدت‌هاست حالشان خوب نیست. من به جایشان به مغازه می‌آیم. اگر کاری دارید، به من بگویید.»

مرد سپیدپوش، لبخند مهربانش را حفظ کرد و گفت: «سلام مخصوص مرا به ایشان برسانید.» پسرک پرسید: «بگم کی سلام رسونده؟» مرد لحظه‌ای مکث کرد، سپس آرام گفت: «بگو مسعود.»

از مغازه بیرون آمد و به سمت بازارچۀ»حاج آقا شجاع» قدم برداشت؛ همان‌جایی که رد پای کودکی‌اش را می‌شناخت. هر بار که به اینجا می‌آمد، انگار جان تازه‌ای می‌گرفت. روبه‌روی سقاخانه‌ای کوچک و قدیمی ایستاد. کاشی‌های آبی‌رنگ سقاخانه هنوز زیر دوده‌ی شمع‌ها پیدا بودند.

اینجا جایی بود که اولین جرقه‌های تلاش در ذهنش  زده شد؛ جایی که زندگی با همه تلخی‌هایش برایش آغازی مملو از رنگین کمان‌های امید هدیه داشت.

«انسان‌های موفق خود را بیش از دیگران تغییر می‌دهند»

مسعود به یاد آورد روزی را که پدرش آسمانی شد.  پنج سال بیشتر نداشت ،یک هفته بعد از مراسم مادر با دیدن چهار پسر قد و نیم‌قد، اشک‌هایش را پاک کرد و با خود گفت: «وقتی برای گریه کردن ندارم.»  چرا که خانه ی پدری و تمام آنچه از پدر باقی مانده بود، میان ورثه  به رسم دیرینه !چون غنیمت تقسیم شد. سهم مسعود از همه آن دارایی‌ها، تنها پنج هزار تومان بود که به دلیل خردسالی‌اش، در بانک سپه، سپرده کردند!  با یادآوری این خاطرات، لبخند تلخی روی صورتش نشست با خود فکر کرد اگر آن روز  ۵۰۰۰ تومان را به مادرم می‌دادند شاید او کمتر برای امرار معاش مان اذیت می شد!۵۰۰۰ تومانی که بعد از ۶۵ سال هرگز نخواست سراغش برود!

اما مادر تسلیم نشد. او زن جوان اما قوی بود، لبخند مهربانش در میان خط‌هایی که روزگار بر صورت تکیده‌اش انداخته بود او را زیباتر و دوست داشتنی‌تر می‌کرد. بزرگ کردن چهار پسر قدو نیم قد کار آسانی نبود او تنبیه نمی‌کرد اما همین که هالۀ غم بر چشمانش می‌نشست برای پسرها کافی بود که بفهمند خطا کرده‌اند! مادرهر کدام از فرزندانش را به کاری مشغول کرد. و در یک عصر تابستان دست مسعود شش‌ساله را در دستان همسایه‌ای به نام آقای «شماعی‌زاده» گذاشت، مردی که با شمع‌سازی و صابون‌سازی روزگار می‌گذراند. مادر با این بهانه که تابستان است و باید او سرگرم باشد، اولین گام را برای آشنا کردن  دستان کوچک مسعود با «کار» برداشت.

شاید آن روز هیچ‌کس نمی‌توانست تصور کند که دستان کوچک مسعود، روزی دستان یکی از بزرگ‌ترین کارآفرینان کشور خواهد شد. اما این اتفاق افتاد. او با تلاش بی‌وقفه و امیدی که از کودکی در دل داشت، از هیچ، همه‌چیز ساخت؛ او هر بار پُلی بنا می‌کرد اما هیچ گاه برای منافعش پُلی نساخت و هیچ پُلی را برای خواسته‌های خود خراب نکرد! و امروز نامش نه تنها در کشور، بلکه در مرزهای فراتر از خاورمیانه شنیده می‌شود.

خاطرات گذشته و امروز چون امواج خروشان اقیانوسی خود را به سکوت تنهایی وی می‌کوبیدند.

مسعود لبخندی زد و با خود گفت: «زندگی همین است؛ تغییر قانون بقا …

برای ماندن باید سخت شد، پوست انداخت. وگرنه محکوم به فنا هستی.» سپس آرام به سمت سقاخانه  و خانه دوران کودکی‌اش حرکت کرد جایی که ریشه‌هایش هنوز در آن زنده بودند.

شب به آرامی بر بازارچه قدیمی «حاج آقا شجاع»سایه انداخته بود. چراغ‌های کوچک مغازه‌ها در کنار نور ضعیف ماه، کوچه‌های باریک را  چون ستارۀ دنباله دار هالی به سمت خانه‌ها هدایت می‌کرد. مرد سپیدپوش، خیره به نرده‌های سبزرنگ سقاخانه، دست‌هایش را آرام روی آن‌ها گذاشت. نرده‌ها سرد بودند، احساس کرد قلبش در میان پنجه‌های آهنینی فشرده می‌شود. خاطرات سال‌های دور؛ درونش زبانه می‌کشید و تمام دوران کودکیش چون نوار فیلمی که بر دور تند می‌چرخد از ذهنش گذشت.

چشم‌هایش را بست و به روزگاری بازگشت که کودکی بیش نبود. روزهایی که پولی برای خرید شمع یا مواد اولیه نداشت. به کنار همین سقاخانه می‌آمد، منتظر می‌ماند تا شمع‌هایی که مردم برای حاجت‌هایشان روشن کرده بودند، خاموش شوند بعد با تکه چوبی کوچک، بقایای شمع‌ها را از روی کاشی‌های رنگین جمع می‌کرد و در کیسه‌ای می‌ریخت. همان‌ها را در کاسۀ کوچکی در خانه‌ ذوب می‌کرد، فتیله‌ای تازه می‌گذاشت و دوباره شمع می‌ساخت‌، بیشتر آنهارا به مردم محله یا مغازها می‌فروخت و با پولی که به دست می‌آورد، مواد اولیه بیشتری می‌خرید و  اینگونه روزگار می‌گذراند.مسعود از همان دوران کودکی آموخت که «می‌توان  بارها و بارها چون ققنوس از میان خاکسترهای آتش، جان گرفت و پرواز کرد‌»

در همان بازارچۀ «حاج آقا شجاع»، او اولین درس انسان بودن را  با تک تک‌سلولهایش یاد گرفت و فهمید برای شجاع بودن به شمشیر و تیرکمان نیاز ندارد !

او هر شب در کنار این سقاخانه زمزمه‌های بغض‌آلود پدران و مادرانی که دست‌هایشان تنها به سوی خدا دراز می‌شد را می‌شنید، اشک‌ها و دعاهای آنها برای فرزندانشان، بیمارانشان، رفع گرفتاری‌هایشان؛ در روحش ریشه دواند و با خود و خدای خود عهدی بست:

«هنگامی که بزرگ‌شد با تمام توان تلاش کند و اجازه ندهد شمع آرزوهای مردمش خاموش شود»

حال سال‌ها از آن روزها می‌گذرد. او،«مسعود صرامی» دیگر آن کودک تنهای بازارچه نیست؛هزاران فرزند دارد و هزاران پدر او را می‌شناسند. حال  او تبدیل به کارآفرینی موفق و محبوب شده بود که نامش بر سر زبان‌ها می‌چرخد، دوستش دارند و او نیز به مردم کشورش، پدرانه عشق می‌ورزد. با این‌حال، به‌رغم تمام موفقیت‌هایش، هنوز قلبش در همین کوچه‌ ی قدیمی می‌تپد.

صدای مرد جوانی او را از میان خاطرات بیرون کشید: «آقای صرامی؟! باورم نمی‌شه شما رو اینجا ببینم!»

مرد جوان با هیجان به سمتش آمد و گفت: «همیشه آرزوم بود از نزدیک ببینمتون. اینجا چه کار می‌کنید؟»

مسعود صرامی با لبخندی آرام پاسخ داد: «اینجا خانۀ کودکی من است. آمده‌ام تا با گذشته‌ام هم‌قدم شوم!…

«او ایمان داشت قدم‌هایی که امروز بر می‌دارد شاید خوشایند بعضی ها نباشد اما رویای فردای جوانان کشورش خواهد بود»

اما این مرد سفیدپوش، تنها یک کارآفرین نیست؛ او نماد امید و تلاش است. مردی که با تفکری فرا انسانی، در هر قدمش  تلاش می‌کند بهاری برای زندگی مردم کشورش بیافریند.

مسعود صرامی در سومین روز از فصل بهار«سال۱۳۳۶» چشم به جهان گشود و از همان ابتدا، آرزوی بهتر کردن  دنیای پیرامونش برای بهتر زیستن همشهریان و مردم وطنش در قلبش جوانه زد.

*او راه برادران همدانیان را الگوی خود کرد و بهتر از دیگران ، امروز  الگوی جوانان کشورش شد

صرامی نه‌تنها سرمایه‌ای از کشور خارج نکرد، بلکه در ابتدای فعالیت توانست یک میلیارد دلار از سرمایه‌گذاران خارجی را به ایران بیاورد. با وجود مخالفت‌های بسیار، سیتی سنتر اصفهان نخستین مرکز فرهنگی، تفریحی و گردشگری کشوررا در هفت طبقه ساخت؛ بنایی که امروز در شمار بزرگ‌ترین مراکز خرید جهان جای گرفت.

*مسعود صرامی بدون دریافت وام یا رانت، اشتغال ۲۵هزار نفر را فراهم کرد و ابرپروژه «شهرک سلامت» را بر مساحتی بالغ بر ۳۱۶ هزار مترمربع بنا نمود.

امروز شهرک سلامت با بیمارستانی ۱۰۰۰ تختخوابی، بزرگ‌ترین مرکز سرطان خاورمیانه، هتل چهارستاره، بخش‌های پیشرفته اورژانس جراحی، و دسترسی سریع از فرودگاه، باند اختصاصی هلیکوپتر… جلوه‌ای از تفکر پیشرفته و انسان‌دوستانه مسعود صرامی است.

او حتی با تأسیس شرکت «برنا باتری» میلیاردها دلار از واردات باتری به کشور جلوگیری کرد و با تأسیس دانشگاه علمی کاربردی، سهمی در افزایش دانش، امید و آگاهی نوجوانان و جوانان نصف جهان  را بر عهده گرفت.

و حال مرد سپید پوش، در سیاهی شب، دست‌های خیس از اشکش را به صورتش کشید. گذشته و حالش در هم تنیده بود. او هرگز کودکی‌اش  را فراموش نکرد و همان‌گونه که به خود قول داده بود« نگذاشت» شمع آرزوهای مردمش» خاموش شوداو هر روز صبح به خدا توکل می‌کند و با خود عهدی می‌بندد.

«برای آبادانی شهر و کشورم تا آخرین لحظۀ زندگیم صادقانه خدمت خواهم کرد»

و امروز او چون لشکر تک‌نفره برای اشتغال، هوای پاک، بازگرداندن آب به رودخانۀ تشنه لب زاینده‌رود، سلامت، توسعۀ پایدار اقتصاد با همه قدرت در برابر مشکلات و رفع آن می‌جنگند. من این مرد را از نزدیک دیدم، او برای کار و خدمت ۲۴ ساعت را در ۲ضرب کرده ،در دفترش زرق و برق جایی نداشت آنچه بود لوح‌های تقدیری که مسئولیتش را برای خدمت سنگین‌تر کرده بود. آری مسعود صرامی تاریخ را در قدم‌هایش حک کرد.