به گزارش پایگاه خبری پیداگرنیوز،جعفر نصر اصفهانی در یادداشتی نوشت:برخی از محققان و کارشناس ها معتقدند تأمین انرژی برق به‌عنوان رکن اصلی توسعه اقتصادی و اجتماعی در کشورهای صنعتی محسوب می شود اما این مقوله در بازار امروز جای خود را به بهینه سازی مصرف با ورود تکنولوژی های نوین داده است.

انرژی برق امروز دیگر صرفاً یک کالای مصرفی یا زیرساخت فنی به حساب نمی آید، بلکه به یکی از شاخص‌های کلیدی پایداری اقتصادی، امنیت ملی و کیفیت حکمرانی در کشورها ارتقا پیدا کرده است. تجربه های متعدد در جهان نشان می‌دهد که نحوه تولید و مصرف برق، مستقیماً تاثیر بر رشد اقتصادی، تاب‌آوری صنایع و حتی رضایت اجتماعی دارد. در چنین شرایطی، کشورهایی که زودتر به اصلاح الگوی مصرف و تنوع‌بخشی به سبد تولید انرژی روی آورده‌اند، توانسته‌اند همزمان هزینه‌های اقتصادی و فشارهای زیست‌محیطی خود را کاهش دهند و مسیر توسعه پایدار را هموارتر کنند.

این روزها انرژی از یک سو با افزایش روزافزون تقاضای داخلی، صنعتی و خدماتی روبه‌رو است و از سوی دیگر، ساختار سنتی تولید آن  در ایران به‌طور قابل توجهی وابسته به سوخت‌های فسیلی است که این مورد مهم متاسفانه چالش‌های زیست‌محیطی و اقتصادی جدی را پدید آورده است.

طی سال‌های اخیر تحولات جهانی در حوزه انرژی نشان داده است که الگوی توسعه کشورها به‌طور گسترده ای از «مصرف‌محوری» به سمت «بهره‌وری‌محوری» در حال حرکت است.

فشارهای ناشی از تغییرات اقلیمی، محدودیت منابع فسیلی و افزایش رقابت‌پذیری اقتصادی، از جمله فاکتورهایی است که دولت‌ها را ناگزیر کرده است تا هم‌زمان بر مدیریت تقاضای انرژی و تحول در سبد تولید برق تمرکز کنند. در این چارچوب، انرژی دیگر صرفاً یک نهاده تولید نیست، بلکه به پیشران نوآوری، فناوری و اقتصاد دانش‌بنیان تبدیل شده است.

در دهه اخیر، حرکت به سمت بهینه‌سازی مصرف برق و افزایش سهم انرژی‌های تجدیدپذیر به‌عنوان یک ضرورت نه تنها برای تاب‌آوری شبکه برق، بلکه برای رشد اقتصادی دانش‌محور و توسعه پایدار در دستور کار سیاست‌گذاران کشور قرار گرفته است.

سال‌ها در ادبیات توسعه این تصور وجود داشت که هرچه مصرف برق یک کشور بیشتر باشد، آن کشور توسعه‌یافته‌تر است. این نگاه شاید در دوره صنعتی‌شدن درست بود، اما امروز با تغییر شکل اقتصادها و پیشرفت فناوری، دیگر نمی‌توان توسعه را فقط با عدد مصرف برق سنجید.

خدمات جایگزین تولید در کشورهای توسعه یافته

امروز در بسیاری از کشورهای توسعه‌یافته، مصرف بالای برق الزاماً نشانه پیشرفت نیست. دلیلش هم روشن است؛ فناوری‌ها بهینه‌تر شده‌اند و همان میزان تولید یا خدمات با مصرف برق کمتری انجام می‌شود. از طرف دیگر، اقتصاد این کشورها بیشتر به سمت خدمات، فناوری اطلاعات و اقتصاد دیجیتال رفته؛ بخش‌هایی که ارزش افزوده بالایی دارند اما برق زیادی مصرف نمی‌کنند.

در کنار این‌ها، نگاه به توسعه هم تغییر کرده است. توسعه پایدار یعنی زندگی باکیفیت‌تر، نه مصرف بیشتر. یعنی خانه‌ای که با برق کمتر گرم و خنک می‌شود، صنعتی که هوشمندتر تولید می‌کند و شهری که انرژی را هدر نمی‌دهد.

وضعیت مصرف و چالش‌ها

در سال‌های گذشته، مصرف برق در ایران با سرعتی بیشتر از رشد زیرساخت‌های تولید افزایش پیدا کرده است. مواردی از جمله «رشد جمعیت، گسترش صنایع انرژی‌بر و افزایش استفاده از وسایل برقی در بخش خانگی» و جدیداً ظهور ماینرها، فشار بالایی را به شبکه ها و تاسیسات برق تحمیل می کند در حالی که الگوی مصرف همچنان کم‌بازده و پراتلاف باقی مانده و ناترازی میان عرضه و تقاضا را به یکی از چالش‌های جدی صنعت برق تبدیل کرده است و در مقاطع اوج مصرف، خود را به‌صورت محدودیت یا مدیریت اضطراری نشان می‌دهد.

ظرفیت بالقوه انرژی‌های تجدیدپذیر

سال ها غفلت در توسعه انرژی های پاک بخصوص تجدید پذیرها با توجه به توان و پتانسیل بالقوه کشور ایران در تولید آن، استراتژی اشتباهی را در تولید نیروی برق حاکم کرده بود.

خوشبختانه در سال‌های اخیر، اجرای پروژه‌های نیروگاه‌های تجدیدپذیر با مشارکت بخش خصوصی و استفاده از فناوری‌های هوشمند در پایش و مدیریت نیروگاه‌های کوچک‌مقیاس خورشیدی شتاب گرفته بطوریکه این مقوله علاوه بر کاهش هزینه‌های بهره‌برداری، امکان مدیریت دقیق‌تر تولید و اتصال مؤثرتر به شبکه را فراهم کرده است.

اما با وجود این پیشرفت‌ها، سهم انرژی‌های تجدیدپذیر در سبد برق کشور هنوز با ظرفیت واقعی فاصله دارد. محدودیت‌های مالی، دشواری تأمین سرمایه، نوسانات ارزی، وابستگی به واردات برخی تجهیزات و معضلات اتصال به شبکه روند توسعه را کند کرده و نیازمند اصلاح سیاست‌ها و تسهیل فرآیندهاست.

دولت در مشوق های خود در جهت تسهیل در روند توسعه ایی نیروگاههای تجدید پذیر اقدامات مثبتی برداشته است و میتوان باور داشت نگاه توسعه محور با افزایش نیروگاههای تجدید پذیر یا نیروگاههای با سوخت پاک می تواند بازیگر نقش اصلی رشد تولید با درنظرگرفتن حفظ محیط زیست باشد.

در پایان می توان به این نکته توجه داشت که حرکت به سمت بهره وری انرژی، بهینه سازی مصرف و مصرف هوشمند با درنظر گرفتن تولید پاک، نه فقط یک انتخاب، بلکه یک نیاز راهبردی برای آینده انرژی ایران است. چالش های پیش روی این گذار با بهره‌گیری از ظرفیت‌های علمی، فناوری‌های نوین و سیاست‌گذاری هوشمند می‌تواند ایران را به یک الگو در منطقه تبدیل کند.