به گزارش پایگاه خبری پیداگرنیوز؟نهم مهرماه روزی برای یادآوری مقام کسانی که عمری را در مسیر ساختن جامعه، پرورش نسل‌ها و چرخاندن چرخ‌های زندگی سپری کرده‌اند. سالمندی، فصل پختگی، گنجینه دانایی و آلبوم زنده‌ای از تجربه‌های گران‌بهاست. اما آیا اختصاص یک روز در سال و انتشار چند پیام تبریک و تجلیل‌های تشریفاتی می‌تواند گرهی از دغدغه‌های این قشر بگشاید؟
پاسخ روشن است: احترام تشریفاتی بدون ساختار حمایتی کارآمد، دردی از امروز و فرای سالمندان درمان نمی‌کند.

سالمند امروز جوان پرتلاش دیروز است و جوان امروز بی‌تردید سالمند فردا خواهد بود. احترام به جایگاه سالمندان و تأمین آسایش، درمان و کرامت آنان، پیش از آنکه یک وظیفه اخلاقی باشد ضامن سلامت روان و امید اجتماعی کل جامعه است.
وقتی جوانان نظاره‌گر سختی معیشت، هزینه‌های سرسام‌آور درمان و تنهایی نسل کهنسال باشند، تصویر روشنی از فردای خود نخواهند دید. این بی‌توجهی، ناامیدی پنهانی را تزریق می‌کند که ریشه تمایل به ازدواج، انگیزه کار و شوق فرزندآوری را می‌خشکاند.

امروز پدیده سالمندی جمعیت دیگر یک احتمال در دوردست نیست، بلکه واقعیتی ملموس و شتابان در برابر جامعه ماست. مدیریت این تغییر جمعیتی نیازمند اراده‌ای فراتر از توصیه‌های اخلاقی و برنامه‌های پراکنده است. سیاست‌گذاران، مسئولان اجرایی، تشکل‌های مردم‌نهاد، خیرین و خانواده‌ها باید در یک منظومه هماهنگ، بسترهای زیست شایسته را فراهم سازند.

شاید زمان آن رسیده باشد که فراتر از شوراهای اداری و بخش‌های حاشیه‌ای در ساختار دولت به ایجاد یک ساختار متمرکز و مقتدر نظیر نهادی در تراز وزارتخانه یا سازمانی مستقل و پاسخگو برای امور سالمندان بیندیشیم؛ ساختاری که متولی یکپارچه سیاست‌گذاری در حوزه سلامت، بیمه‌های فراگیر، مناسب‌سازی شهری، رفاه اقتصادی و فعالیت‌های اجتماعی بازنشستگان و کهنسالان باشد.

تکریم واقعی سالمند، ایجاد امنیت خاطر برای اوست تا با آرامش و عزت روزگار بگذراند. اگر امروز خشت‌های رفاه و آسایش سالمندان را درست بنا نکنیم، در واقع سقف فردای خودمان را ویران کرده‌ایم. پاسداشت سالمندان یعنی سرمایه‌گذاری برای آینده، امیدبخشی به نسل جوان و حفظ سرمایه‌های انسانی و عاطفی جامعه.
شهزاد بهادری روزنامه نگار